กลอนรักในวัยเด็ก

<<<<< Pink >>>>>

<<<<< Yellow >>>>>

<<<<< Blue >>>>>

<<<<< Red >>>>>

<<<<< White >>>>>


<<<<< Green >>>>>

#########################

.............



............

ปีพ.ศ.2542 ยังมีเวลาโรแมนติกอยู่บ้าง ว่างๆพอได้ขีดเขียน

แม้ไม่มีใครได้เปิดอ่าน เขียนเองอ่านเอง ก็ไม่แปลกอะไรนี่...

@@@@@@@@@@@@@@@@@@

@@@@@@@@@@@@@@@@@@

เราไม่ควรรักใครแม้สักเสี้ยว............ให้ใจเหี่ยวแห้งเฉาเข้าใจไหม

ใจอะไรดื้อรั้นไม่ฟังใคร ...................ยามหมองไหม้ใครหนอจะเยียวยา

ดื้อไปถิดใจเอ๋ยเดี๋ยวรู้สึก ................จะซึมลึกหม่นหมองเศร้าหนักหนา

จะยัดเยียดผู้ใดใส่อุรา.....................ไม่ดูหน้าดูหลังระวังเกมส์

เขาเป็นใครรู้ไหมใช่รู้จั................... เราทึกทักฝ่ายเดียวสุขเกษม

เก็บหัวใจล่ามโซ่ไว้คุมให้เข้ม .........เขาเลาะเล็มขบเคี้ยวเกี้ยวแก้เซ็ง

เขาจะจริงใจแน่แค่ไหนล่ะ ..............ถอนตัวซะเงียบไว้จะเหมาะเหม็ง

คบเป็นเพื่อนเตือนตนคนกันเอง ....อย่าอวดเก่งเร่รัก...จักพ่ายแพ้

ยามเจ็บปวดใครหนอจะคอยปลอบ .ที่เคยชอบผิดหวังใครแยแส

ยามเจ็บปวดรวดร้าวในดวงแด .......มีเพียงเราแก้ไขให้ใจปลง

ในยามนี้ดูเขาเดาให้ออก ..................จะช้ำชอกบอกใจอย่าลุ่มหลง

หากเขารักปักใจให้มั่นคง .................อย่ามัวหลงทางรักให้หักทรวง

เขาห่วงหาอาทรเราหรือไม่ ..............เขาห่วงใยเทคแคร์คงสุขหลวง

จะอุ้มชูออดอ้อนใจทั้งดวง ................ถ้าเขาห่วงอย่างนั้นมันก็ดี

เขาจะรักเรามากสักแค่ไหน ..............จะเทใจให้เราเท่าไหนนี่

หรือหลอนหลอกให้ชอกช้ำในชีวี ......แล้วหน่ายหนีห่างหายไม่มามอง

เขาเทิดทูลตัวเราสักเท่าไหร่ .............หรือมีใครไว้เชิดชูจะเศร้าหมอง

เส้นชัยรักไม่สมอารมณ์ปอง ..............จะขุ่นข้องหมองใจให้ไขความ

จะยกย่องฉันเท่าใดให้รีบบอก ..........ไม่อยากชอกช้ำใจมือที่สาม

ขอเป็นหนึ่งคนเดียวคือนิยาม ...........ทุกคำถามให้ตอบมาอย่าช้านาน

แม้ตัวฉันเคยมีอดีตเก่า .....................ฉันเคยเศร้าเจียนตายใครสงสาร

เพราะมัวเมารักเขาอยู่ตั้งนาน .........ไม่ทันอ่านหัวใจ...ก็ตรอมตรม

ฉันเคยมีคดีรักต้องหักจิต .................ทั้งชีวิตเกือบไม่รอดมันขื่นขม

ไปหลงรักคู่เขาจึงระทม ....................ได้แต่ข่มหัวใจไม่ให้ช้ำ

เพราะเคยมีบทเรียนจึงคิดหนัก ........ถึงแม้รักหมดใจไม่ถลำ

จงไตร่ตรองวิเคราะห์พฤติกรรม .......ไม่อยากช้ำซ้ำรอยให้ถอยดู

แม้วันนี้ไม่อาจก้าวไปเคียงคู่ .............จงคอยดูสดใสไม่อดสู

หากรักฉันไม่อาจจะเชิดชู ..................จะขออยู่พักไว้แค่เพื่อนกัน

เป็นมิ่งมิตรศิษย์เพื่อนขอเตือนจิต .....ฉันหมดสิทธิ์รักใครไม่ไม่โศกศัลย์

เปลี่ยนที่รักเป็นเพื่อนยังผูกพัน .........ช่วงรักสั้นหั่นใจให้ขาดลง

แม้รักคุณมากมายมันหน่ายคิด .........มันเบือนบิดความต้องการความใหลหลง

แม้ในใจมันเดือดร้อนต้องยอมปลง ....ความบอกบ่งเราพ่ายแพ้แส่รักเอง

ยังเฝ้ามองดูเพื่อนเพียงห่างห่าง ........รักไม่จางจากไปไม่เหมาะเหม็ง

จะพยายามมองคุณคนกันเอง ...........จะไม่เพ่งใจรักเป็นคู่เชย

เมื่อรู้แพ้แค่ถอยอย่าน้อยจิต ..............รักเป็นพิษปลอบใจให้นิ่งเฉย

แอบรักเขาข้างเดียวไม่เสบย .............จะเอื้อนเอ่ยบอกใครไม่ได้เชียว

คุณจะเห็นฉันเป็นใครไม่สนแล้ว .......ใจมันแห้วเหือดแห้งแทงหวาดเสียว

ต่อแต่นี้เหลือเราตัวคนเดียว...............ใครจะเหลียวเหลือบแลแย่เต็มที

สอนหัวใจตัวเองให้เข้มแข็ง ...............จะออมแรงต่อสู้ทุกวิถี

สักวันหนึ่งคงเจอเธอคนดี...................คนหนึ่งที่เห็นค่ารักปักกลางทรวง

..........................................เขียนไว้เมื่อ 6 / กุมภา / 2542

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Know myself when feel lonely .....
With relief my write.
But writing is even more deep isolation.

And feel the pain.
What to do with this feeling.
It corrosive loneliness of heart.
Depressed and melancholy burning.
I will do in this world.
If the heart without love.

If someone never know.
Try it with love ... to appreciate more.
Consider that how it torture.
... People with no heart, love.
But it is melting. ... Hurt myself.
You ... please make one aware what he is suffering.
Every day is never happy.
Only increase distress.
Love should be unhappy with this isolation ....
my heart get hurt.
Know this ... its better stay without the love.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

เมื่อรู้ว่าตัวเองเหงา.....

ก็บรรเทาด้วยการขีดเขียน

แต่ยิ่งเขียนก็ยิ่งเหงาลึก

จนรู้สึกถึงความเจ็บปวด

จะทำอย่างไรกับความรู้สึกนี้

ความเหงา มันกัดกร่อนหัวใจ

จนหมองไหม้หดหู่

ฉันจะอยู่ในโลกนี้ได้อย่างไร

ถ้าหัวใจปราศจากความรัก

หากใครไม่เคยรู้จัก

ก็ลองมีความรักดู...จะรู้ซึ้ง

ว่าความคิดถึงมันทรมานแค่ไหน

รัก...คนที่ไม่มีหัวใจ

ก็มีแต่ร้องไห้ ...เจ็บใจตัวเอง

คุณ... รู้ตัวบ้างไหมทำให้ใครเขาเป็นทุกข์

ทุกวันอยู่ไม่เคยสุข

มีแต่ทุกข์เพิ่มทวี

รักแล้วต้องเหงา...ต้องเศร้าอย่างนี้

เจ็บปวดรวดร้าวฤดี

รู้อย่างนี้... ไม่รักดีกว่า

เขียนไว้เมื่อ 11 / ม.ค. / 2542

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ฉันกำลังลบบางสิ่ง....

ออกจากหัวใจที่เปราะบางดวงนี้

หัวใจที่ผู้คนจดจ้องคอยย่ำยี

ดูหมิ่นจิตใจดวงนี้ว่าไร้ค่า

ฉันอ่อนแอท่ามกลางโลกใบสวย

ชีวิตฉันแทบม้วยหลายคราครั้ง

ความทุกข์จักรุมเร้าประดัง

ไร้หวังหมดสิ้นซึ่งรักแท้

ในบางเวลาที่รู้สึกย่ำแย่

ฉันท้อแท้ ไขว่คว้าหาที่พึ่ง

ความหอมหวานแห่งรักเคยตราตรึง

บัดนี้ในก้นบึ้งใจมันปวดร้าว

เขาห่างหายไปไม่บ่งบอก

อยากลบเขาออกจากใจดวงนี้

เขา....คนที่ทำให้เจ็บช้ำฤดี

อย่าสิงใจดวงนี้ให้ชอกช้ำเอย

..................เขียนไว้เมื่อ 1 / มีนา / 2542

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

จะมาด้วยเหตุผลใด จงไปด้วยเหตุผลนั้น

ฉันเคยอยู่เดียวดายทุกวัน จะเหงาอีกครั้งคงไม่เป็นไร

จุดไฟให้ไออุ่น ให้ใจกรุ่นด้วยรัก

จะเจ็บจะปวด....ดีกว่าไม่เคยรู้จัก

คำว่ารักคงไม่ร้ายทุกคราไป.....

เคยเจ็บปวดมาหลายคราครั้ง แต่ฉันยังไม่เคยเข็ด

ร้องไห้ฟูมฟายน้ำตาเล็ด ความรักเผ็ดแสบรสจัด

จนมาเจอคุณคนนี้ คนที่ถูกใจแน่ชัด

จะจนรวยสภาพใดไม่จำกัด ขอเพียงประหยัดรัก...

............ให้ฉันก็พอ...........

เขียนไว้เมื่อ 12 / มกรา / 2542

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ฉันกำลังเมากับปัญหาของชีวิต

สมองมึนงงไปหมด ก็ไม่เข้าใจ...ไม่รู้เลยนะว่า

.......ดีกรีของการเมาประเภทนี้ ขีดลิมิทไว้เท่าไหร่

มันวิงเวียน ในความรู้สึก ลึกๆข้างในยังสับสน

ฉันอาเจียนออกมาเป็นความเจ็บปวดวกวน

เกือบๆจะฟิวล์ขาด หากปราศจากความยั้งคิด

ฉันคงทำผิดชนิดฟิวล์ขาดกระจุย

ตัวฉันยังอยู่ ใจฉันยังอยู่

ฉันยังโชคดีอยู่ไม่น้อย ...แม้ปัญหายังไม่ถดถอยสร่างซา

ฉันยังเห็นคุณค่าของความอดทน

และจะสู้ต่อไป........................

เขียนไว้เมื่อ 14 / มกรา / 2542

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ขี้เกียจจะติดต่อ ขี้เกียจจะง้อคนใจหิน ปล่อยหัวใจฉันให้มันโบยบิน

ให้ไกลจากถิ่นที่เคยมีคุณ หัวใจพลัดถิ่นบินวนไปอย่างนั้น

เมื่อคิดว่าฉันไม่มีความสำคัญ ก็ไม่ควรมีฉันในอ้อมกอดคุณ

ความรักอยู่ในแดนต้องห้าม ฉันรุ่มร่ามเดินเข้าไปเอง

ประสบพบกับคุณเหมาะเหม็ง ตรงเผงกับเวลาฉันเหงา

หวังจะสร้างความเป็นเรา แต่ก็มีเงาแห่งความไม่เข้าใจ

สิ่งใดควร-ไม่ควรฉันนั้นรู้ แล้วใครจะสู้ความดื้อของหัวใจ

เป็นความรักที่ปนกับเสียงร้องไห้ ฉันควรไปจากที่ตรงนี้

ประโยชน์อะไร .......................... จะรอคอยความชอกช้ำฤดี

ไปให้ไกลจากคนเมืองนี้ พักตรงที่ไม่มีเงาโง่เง่าของคุณ

เขียนไว้เมื่อ 10 / มกรา / 2542

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

จะหนีไปให้ไกล หนีไปอย่างไรจึงจะพ้น

ฉันเจ็บปวดรวดร้าวเหลือทน

ต้องรอคอยคน....ไร้หัวใจอย่างคุณ

ทำได้แต่เรียนผูก ปลูรักแล้วไม่มีทางแก้

คนอย่างฉันไม่มีทางตามตอแย

ถอนตัวเป็นผู้แพ้อย่างเต็มใจ

คิดดีแล้วล่ะนะ ว่าจะไม่ร้องไห้ภายหลัง

อดีตที่มันภิณฑ์พัง เก็บไว้เป็นพลังให้สู้ต่อไป

สัญญากับใจ...จะไม่ร้องไห้...มากไปกว่านี้

ฟูมฟายไปเขาคงไม่มาใยดี

เจ็บปวดแค่นี้ คงไม่ยากที่จะเยียวยา

เขียนไว้เมื่อ 10 / มกรา / 2542

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

.................